Bij het afscheid van André Meester

Vandaag (woensdag 8 april 2026) is onder massale belangstelling de uitvaartdienst gehouden ter ere van oud-Witte Paard voorzitter André Meester. Hoewel hij nog steeds op de ledenlijst stond, was zijn rol in het actieve schaakgebeuren al een tijdje uitgespeeld en kennen we hem vooral als wegbereider van de uiteindelijke fusie en als voorzitter van de continuïteitscommissie Boko. Vanwege het grote aantal sprekers kon er voor de afvaardiging namens onze schaakclub geen blokje ingeruimd worden en derhalve bij deze wat herinneringen die in mij boven zijn gekomen.

Het zal rond 1998 zijn geweest dat we André voor het eerst op de clubavond van Het Witte Paard, toen nog in De Boed te Zaandijk, mochten verwelkomen. Een erudiete en innemende persoonlijkheid met de nodige statuur, die na een periode van ruim 30 jaar 'droog staan' de draad van het clubschaak weer had opgepakt. Al snel maakte hij zich naast het regelmatig deelnemen aan de interne en externe competitie ook op bestuurlijk gebied verdienstelijk voor de club, eerst als wedstrijdleider intern en later ook vele jaren als voorzitter. Mede daardoor werd een doorstart verzekerd (ook toen waren er gezien de vaak geringe opkomst op de clubavond al geluiden om maar geheel op te gaan in de grote buurvereniging) en heeft de club nog lange tijd zelfstandig geopereerd. Dankzij zijn ICT-vaardigheden heeft André ook een belangrijke bijdrage geleverd in het opzetten en onderhouden van een website.

Als schaker was hij ogenschijnlijk niet zo competitief ingesteld en leek hij het spel vooral als een vorm van kunst en wetenschap te beschouwen. Daarentegen had hij een gezond agressieve speelstijl en wist met zijn goed uitgekiende openingssysteempjes de tegenstander vaak al snel onder druk te zetten. Als dan een riante stelling nog wel eens door een grove blunder om zeep geholpen werd, kon hij daar heel luchtig en relativerend mee omgaan. Want ook wat betreft het schaken had hij het credo van 'wat weten we nu eigenlijk?!' Eenmaal kwam er op een andere manier een eind aan weer een fraai opgezette partij, toen in een wedstrijd tegen De Waagtoren zijn telefoon plots afging. Ook dat kon hij in gelatenheid accepteren, in tegenstelling tot schrijver dezes, die nooit heeft kunnen wennen aan de buitenproportionele sancties die gastclubs daarbij soms hanteerden.

Zijn liefde voor het schaakspel bleek ook uit het feit dat hij een tijdlang ook nog een zeer actieve rol vervulde bij de schaakclub in Amsterdam-Noord, Tuindorp Oostzaan, die later met Nieuwendam is opgegaan in BovenIJ. En het bezoeken van twee clubavonden per week weerhield hem er niet van om ook aan zijn gezin de nodige aandacht te blijven schenken. En dat het bezoeken van de kleinkinderen in de loop der jaren uiteindelijk zelfs gepaard moest gaan met lange treinreizen naar Berlijn en Parijs, zag hij ook alleen maar als een vrolijke en avontuurlijke afleiding.

Beste André, het is mij een waar genoegen geweest om menig uurtje op de clubavond met jou te hebben mogen doorbrengen, en je zal voor altijd in ons schaakhart gedragen worden. En onze gedachten zullen ook zeker naar jou blijven uitgaan als er weer eens een vergadering dreigt uit te lopen! Ik spreek hier ongetwijfeld ook namens de bestuursleden van Boko.